همه تا حوالی این شعر می آیند
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
باز کن
پنجره های بسته را
که ببینند
دیوارها
به ما تکیه داده اند
و ما ....
مدادها
راوی خوبی نیستند
برای کشیدن این همه درد
و خانه ای که پنج ثانیه مهلت داریم
تخلیه کنیم
خواب هایمان را
چهار
سه
دو
رسید وقت ترک کردن خودمان
درد را از پاشنه در می آورد
اوار
وقتی نداد
که بکشیم
تن مان را
وطن مان را
از زیر این همه آه
آه می کشند
مدادها
لحن شان عوض شده
کمک
کمک
من گوشه ی داستان افتادم
از زبان مدادها
درست در تنهایی خودم
مرگ می شمرد
پنج
چهار
سه
دو
برچسب:
نویسنده: نرگس رحمانی