دریا
بلاتکلیف
مثل قایقی که نرسیدن را به رسیدن
مثل قطب نمایی که ما را به دور خود
غبار سال ها
نشسته روی پیراهن شعر
نمی رود
لکه ی ننگی که دامن ادم برفی ها را
جایی یرای دفاع نگذاشتند
تورها
تهمت را
حرف به حرف می کشند
ان قدر بلند
که گوش باد
بادبان ها را بکشید
مقصدم عوض شده
تا دلتنگی های او
ادم برفی ها
ابروی زمین اند.
برچسب:
نویسنده: نرگس رحمانی